Vintage thinks & things

Κάθε αρχή και δύσκολη…

admin in Διάφορα

Στην αρχή νιώθεις ενθουσιασμό, κάνεις σχέδια, όνειρα, έχεις μια τρελή ενέργεια και νομίζεις θα κατακτήσεις όλα το σύμπαν. Όσο πλησιάζει η ώρα αρχίζεις να φοβάσαι, δεν νιώθεις σιγουριά για αυτό που πας να κάνεις, δεν ξέρεις πώς να ξεκινήσεις…

Το να αποφασίσεις να εκτεθείς σε κοινό σημαίνει ότι ή είσαι τρελός  ή θέλεις να δοκιμάσεις πόσο αντέχει το στομάχι σου.  Ποια δύναμη άραγε ωθεί τον κόσμο να μοιράζετε τις σκέψεις του και τις δημιουργίες του, ενώ ξέρει ότι μπορεί να πληγωθεί από την κριτική ή την αποτυχία?

Ίσως φταίει η μοναξιά και η ανάγκη να βρεις ανθρώπους που να μοιράζονται την ίδια τρέλα, ίσως εκείνο το παιδικό όνειρο να γίνεις λίγο συγγραφέας, μα πιο πολύ μάλλον η ανάγκη να νιώσεις λίγο χαρά και ελπίδα…

Ως εδώ όμως το μελό…

Λίγα λόγια για μας:

Πρόσφατα αγοράσαμε ένα σπίτι και προσπαθούμε να το κάνουμε πολύ τέλειο… Ψάχναμε να βρούμε ιδιαίτερα αντικείμενα, όμως αυτά είτε δεν τα έστελναν στην Ελλάδα, ή είχαν απαγορευτική τιμή ή υπήρχαν μόνο στην φαντασία μας. Έτσι ανακαλύψαμε ότι πολλά πράγματα μπορούμε να τα κάνουμε μόνοι μας.

Για ότι φτιάχνουμε πρώτα ψάχνουμε στο διαδίκτυο για ιδέες, μετά κάνουμε μια συνεδρίαση διμελούς επιτροπής, μετά μαλώνουμε και για δυο μέρες δεν πολυμιλάμε, τελικά υπερισχύει ο πιο εγωιστής.

Το 50% των κατασκευών μας είναι αποτυχία και κιτς. Το υπόλοιπο 25% στην αρχή μας αρέσει αλλά μετά το χαλάμε και το ξαναφτιάχνουμε.  Το 15% μένει μισοτελειωμένο για πάνω από ένα χρόνο. Τέλος μένει ένα 10% που είμαστε περήφανοι.

Όλες οι τεχνικές που χρησιμοποιούμε είναι στο περίπου και κάποια πράγματα γίνονται τυχαία. Δεν είμαστε επαγγελματίες και δεν έχουμε τα ανάλογα εργαλεία. Τα περισσότερα γίνονται με πατέντες αλά «Μαγκάιβερ».

Όλοι μπορούμε να φτιάξουμε κάτι. Σε άλλους λείπει η έμπνευση, σε μερικούς η τεχνική, σε κάποιους το θάρρος, δεν πειράζει όμως, η δημιουργία είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία (δωρεάν και αφορολόγητη προς το παρόν).

Αυτό ήταν το πρώτο post. Το πιο πιθανό είναι όταν το δω δημοσιευμένο να μετανιώσω και να με πιάσουν οι ντροπές μου.

Coco

 

 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 You can leave a response, or trackback.

4 Responses



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>